تا آنجا كه شبهه در دل پيامبر نيز راه يافت و به همسر خود ام المؤمنين فرمود : « اى عايشه ! دربارهء تو به من مطالبى رسيده در صورتى كه تو از آنها مبرى باشى خداوند برائت ترا نشان خواهد داد و اگر غير از اين است و دامنت به گناهى آلوده شده از خداوند مغفرت بخواه » . كيست كه نفهمد كه اين يك ماه پس از حادثهء افك كه در آن هيچ وحىايى نيامد و منافقان نيز مرتبا سم‌پاشى ميكردند ، بر پيامبر سنگين‌تر از چند سال گذشت . آرى پس از گذشت يك ماه تمام بود كه آيات سورهء « النور » نازل شد و ام المؤمنين تبرئه گرديد ولى سؤال اين است كه چگونه پيامبر كه خود بشدت از شك و نگرانى رنج مىبرد نتوانست درين مدت هيچ چاره‌اى بيانديشد و تمام اين مدت را ساكت و منتظر به سر آورد ؟ چرا وى در كار آسمان مداخله نكرد ، چرا اين كار را نكرد كه چون رهبانان جامه بر دوش اندازد و اوراد و اذكار بخواند و روغن مقدس بسوزاند و با به پا كردن اين تشريفات مذهبى ، خودش حكم برائت عايشه را صادر كند ؟ ! . و باز اينچنين بود داستان تحول قبله از بيت المقدس به كعبه . پيامبر در آتش شوق به اينكه قبله به كعبه منتقل شود ميسوخت و شانزده يا هفده ماه تمام روى به آسمان ميگرداند تا بلكه دستور تحول قبله به كعبه بر او وحى شود . ولى عليرغم همهء اين علاقه و شوق وى ، پروردگار قرآن آيات اين تحول را زودتر از حدود يكسال و نيم نازل نفرمود 33 . قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ ( بقره - 144 ) ما مىبينيم كه صورتت را به سوى آسمان ميگردانى ( و در انتظار فرمان خدا براى تعيين قبلهء نهائى هستى ) اكنون ترا به سوى قبله‌اى كه از آن خشنود باشى باز مىگردانيم . روى خود را به جانب مسجد الحرام كن و هر كجا باشيد روى خود را به جانب آن گردانيد . . .